Terapia odruchów posturalnych i dynamicznych MNRI® pomaga ciału dziecka odnaleźć równowagę. Poprzez głęboki dotyk i ruch wspiera układ nerwowy, poprawia koordynację, uwagę i regulację emocji - czyli fundamenty harmonijnego rozwoju. W naszym gabinecie na warszawskim Bemowie prowadzimy terapię MNRI® dostosowaną do indywidualnych potrzeb dziecka - w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze.
Co to jest odruch?
Dziecko rodzi się z kompleksem naturalnych sił - odruchów i instynktów. Naturalnie dane odruchy i pierwotne ruchy w procesie ich przyswojenia w okresie niemowlęcym, wczesnodziecięcym
i później, torują połączenia między ciałem, a mózgiem i stanowią podstawę neuropsychologiczną do przyszłego rozwoju wszystkich układów, aby móc dobrze funkcjonować i uczyć się.
Odruch jest genetyczną i epigenetyczną uwarunkowaną automatycznie reakcją układu nerwowego na adekwatny, specyficzny bodziec (dźwiękowy, wzrokowy, dotykowy, zapachowy, proprioceptywny itp.), który odbywa się w formie odpowiedzi motorycznej.
Odruch jest reakcją zwrotną, nie pojawia się sam z siebie, konieczny jest bodziec, którego odruch jest rezultatem.
Jeżeli któryś z odruchów lub grupa odruchów nie zintegruje się, nie dojrzeje, będziemy mieli wtedy do czynienia z zaburzeniami w rozwoju układu nerwowego na wyższych poziomach, a reakcje bezwarunkowe, obronne nadal będą się pojawiały i przeszkadzały w funkcjonowaniu.
A co jeżeli odruchy się nie zintegrują?
Niezintegrowane, niedojrzałe odruchy są przyczyną:
- hamowania rozwoju
- powolnego uczenia się
- niewłaściwego, często impulsywnego zachowania
- doprowadzają mózg do funkcjonowania na poziomie przetrwania
- zaburzają rozwój psychomotoryczny, poznawczy i emocjonalny
U niektórych dzieci aktywne odruchy wpływają również na uwagę i przetwarzanie słuchowe. W takich przypadkach warto rozważyć trening Tomatis®, który stymuluje układ nerwowy poprzez dźwięk i wspiera rozwój koncentracji, mowy oraz regulacji emocji. Połączenie obu metod często daje bardzo dobre efekty w terapii rozwojowej.
Dla kogo terapia?
Techniki MNRI® Neurostrukturalna Integracja Schematów Odruchów zalecane są dla dzieci doświadczających różnych wyzwań neurorozwojwych i zalecane są w przypadku:
- autyzmu
- trudności w nauce
- zaburzeń regulacji emocji (w tym agresji)
- występowania lęków i fobii
- opóźnienia rozwoju psychomotorycznego
- zaburzeń mowy
- słabej koordynacji tułów - kończyny
- nieprawidłowego napięcia mięśniowego
- zaburzeń koncentracji uwagi, chaotycznego zachowania
- nadpobudliwości, ADHD, ADD
- zachowań negatywistycznych, depresji i lęków
- moczenia się przy wyraźnym wykluczeniu przyczyn medycznych
- porażenia mózgowego
- wad genetycznych
Więcej informacji o terapii integracji odruchów znajdziesz na stronie Instytutu dr Svetlany Masgutovej - MNRI® NeuroStrukturalna integracja odruchów .
Terapia wspierająca - stymulacja dotykowa
Uzupełnieniem pracy z odruchami może być również terapia neurotaktylna, która również powstała w ramach koncepcji dr Svetlany Masgutovej. Dzięki odpowiednio dobranym technikom dotykowym wspiera regulację napięcia mięśniowego, poprawia czucie głębokie i zwiększa komfort sensoryczny dziecka, co ułatwia integrację odruchów pierwotnych.
Najczęściej zadawane pytania przez rodziców
1. Czym są odruchy niemowlęce i posturalne?
To automatyczne reakcje ruchowe obecne od urodzenia, które wspierają rozwój dziecka. Z czasem powinny integrować się i ustępować, umożliwiając dojrzalsze formy ruchu, równowagi i koordynacji.
2. Skąd mam wiedzieć, że u mojego dziecka występują niewygaszone odruchy?
Najczęściej sugerują to trudności w regulacji emocji, koordynacji, nadmierna męczliwość, problemy z równowagą, postawą ciała, przetwarzaniem sensorycznym, nauką pisania, skupieniem czy napięciem mięśniowym.
3. Jak wygląda diagnoza odruchów?
Terapeuta ocenia obecność i jakość odruchów poprzez serię prostych testów ruchowych i obserwację postawy, napięcia mięśniowego oraz reakcji na bodźce.
4. W jakim wieku można rozpocząć terapię?
Terapia może być prowadzona u dzieci w każdym wieku, a nawet u dorosłych.
5. Jak długo trwa terapia?
Czas jest indywidualny – zwykle od kilku miesięcy do roku. Efekty zależą od regularności ćwiczeń domowych i częstotliwości spotkań.
6. Jak terapia odruchów koreluje z integracją sensoryczną?
Niezintegrowane odruchy zakłócają pracę układów: przedsionkowego, proprioceptywnego, dotykowego, słuchowego i wzrokowego. Ich integracja pomaga ustabilizować przetwarzanie sensoryczne i zmniejsza przeciążenia w układzie nerwowym.
7. Czy niezintegrowane odruchy mogą mieć wpływ na nadpobudliwość lub zachowania lękowe?
Tak. Przykładowo odruch Moro wiąże się z nadreaktywnością układu współczulnego, co sprzyja łatwemu przeciążeniu, trudnościom z wyciszeniem i reakcjom typu „fight or flight”.
8. Czym różni się terapia odruchów od integracji sensorycznej?
Terapia odruchów pracuje u podstaw – stabilizuje pierwotne wzorce ruchowe. Integracja sensoryczna obejmuje szeroki zakres stymulacji zmysłów i adaptacyjnych reakcji. Często obie metody są komplementarne.
9. Czy obecność niezintegrowanego odruchu zawsze oznacza zaburzenie rozwoju?
Nie. Odruch może być aktywny w niewielkim stopniu i nie wpływać na codzienne funkcjonowanie. Problem pojawia się, gdy odruch jest silny lub kompensowany błędnymi strategiami ruchowymi.
10. Jak odróżnić odruch niezintegrowany od kompensacji ruchowych?
Diagnoza wymaga obserwacji wzorca ruchu, napięcia mięśniowego, trudności z utrzymaniem stabilnej postawy i reakcji na zadania dynamiczne. Doświadczony terapeuta identyfikuje, co jest wtórne, a co pierwotne.
11. Czy terapia odruchów może wpływać na postawę ciała i skoliozę funkcjonalną?
Tak. Niezintegrowane odruchy mogą powodować nieprawidłowe ustawienia miednicy, asymetrię obręczy barkowej i utrudniać stabilizację centralną, co może pogłębiać wady postawy.
12. Czy można pracować jednocześnie nad kilkoma odruchami?
Tak, ale często terapeuta ustala priorytety. Niektóre odruchy wymagają wcześniejszej stabilizacji posturalnej lub regulacji układu przedsionkowego, zanim przejdzie się do kolejnych.
13. Czy rodzice muszą wykonywać ćwiczenia w domu?
Tak, ćwiczenia domowe są kluczowym elementem terapii i znacząco przyspieszają postępy.
14. Jak często należy wykonywać zalecane ćwiczenia domowe?
Najczęściej codziennie, w krótkich seriach. Regularność jest ważniejsza niż długość pojedynczej sesji.
15. Czy terapia jest bezpieczna?
Tak, terapia opiera się na ruchach i stymulacjach dostosowanych do wieku i możliwości dziecka.
